Zwyczaj noszenia łańcuchów złotych sięgał w odwieczne czasy, a miał pierwotnie znaczenie dystynkcji i nie każdemu wolno było ozdabiać szyję i piersi tą dostojną odznaką. Według kroniki Galla dostojnicy polscy nosili ciężkie łańcuchy złote (immensi ponderis), a były one godłem rycerskiego powołania (signum militare). Z biegiem czasu straciły to szanowne znamię i stały się artykułem toalety i zbytku; kto chciał, nosił je bezkarnie. Modrzewski ubolewa, że łańcuchy, które bywały »ozdobą mężnych ludzi, teraz lada kto nosi, a nie tylko już dobrzy, chociaż podłego stanu, ale też rufianowie, wykrętacze prawni i lifnicy. Wiele ich jest, którym się zda, jakoby nie byli poczciwymi, jeśliby się im łańcuch nie świecił na szyi, który im kto droższy ma, albo mu się więcej razów około szyi obwinie, albo dłużej od szyi wisi, tym się rozumie być pocześniejszy, zacniejszy i każdego urzędu dostojniejszy«. Ale już w XVII wieku moda łańcuchów ustaje; na portretach tego czasu spotykamy je dość rzadko.