Ozdobami kobiecych strojów były korony, bramki, kanaki, zausznice, noszenia, manele, pontały, ferety, pierścienie itp., a na to wszystko składały się drogie kamienie, perły, złoto i emalia. Korona była rodzajem złotego diademu, sadzonego kamieniami najdroższej ceny, jak to wypływa z opisów inwentarzy, z których jeden przytoczony dla przykładu: »Korona ma w sobie koron (zapewne tzw. "kompartymentów") trzynaście, z nich złotych szmelcowanych kaszczyków (tj. opraw) siedm z wielkimi rubinami; przy każdym rubinie po cztery perły, tudzież kaszczyków pięć z rubinami mniejszymi«. Wojewodzina smoleńska z Tarnowskich Firlejowa miała na swoim weselu koronę, o której sama powiada: »zacni i rozumni ludzie tę koronę na więcej niż 50000 zł szacowali«; korona, a raczej mitra wojewodziny ruskiej Wiśniowieckiej kosztować miała według taksy jubilerskiej 800 000 zł. Bramka, tkanka, toczenica z pewnymi odmianami znaczyły jedno i to samo; były to ozdoby głowy i zazwyczaj używano do nich samych pereł; w XVII w. obok pereł noszono w fryzurze także kity, czyli pióra urobione z brylantów; używane też były siatki i czepce suto perłami natykane. Kanak (z włoskiego canacca) był po koronie najbogatszą ozdobą. Był to pierwotnie ozdobny strój fryzury, ale że składał się przeważnie ze sznurów pereł lub drogich kamieni, więc dał później nazwę i naszyjnikowi, dzisiejszemu collier, który opasywał samą tylko szyję i tym się różnił od tzw. »noszenia« i łańcucha, że nie spadał aż na piersi.