Polikrates był bogatym kupcem z Samos, który, wykorzystując niezadowolenie ludu z rządów arystokracji, przy pomocy nielicznej drużyny zagarnął władzę i stał się ok. 538 r. pne. Tyranem Samos. Sprzymierzony z Polikratesem król Egiptu Amazis, obserwując niebywałe powodzenie wszelkich jego przedsięwzięć, ostrzegał go przed groźną zawiścią bogów i radził mu dobrowolnie pozbyć się czegoś najcenniejszego, czego strata sprawiłaby mu największy ból. Polikrates usłuchał go i rzucił do morza swój ukochany pierścień, złoty sygnet ze szmaragdem, który zawsze nosił, dzieło Teodorosa z Samos. Ale nie minął tydzień, jak pewien rybak przyniósł na jego dwór piękną rybę, którą uznał za odpowiedni podarunek dla władcy. Słudzy pokrajali rybę i znaleźli w jej brzuchu pierścień Polikratesa. Gdy Amazis dowiedział się o tym, wypowiedział Polikratesowi przyjaźń i gościnność, aby nie musiał żałować przyjaciela, gdy spotka go nieunikniona katastrofa.

Polikrates był władcą bezwzględnym o wielkiej energii, zdolnościach i szczęściu. Jego potężna flota opanowała Morze Egejskie. Stworzył silne państwo, rozwinął handel i rzemiosło, wzniósł wspaniałe budowle (świątynia Hery, wodociąg czynny do dziś, molo portowe), otaczał się przepychem, był przyjacielem ludzi sztuki i nauki. Jako tyran łączył w sobie cechy perskiego despoty i greckiego filozofa. Satrapa perski Orojtes zwabił go do siebie perspektywą olbrzymich łupów, zabił, z zwłoki ukrzyżował.

Niemiecki poeta romantyczny Friedrich Schiller napisał w 1797 roku słynną balladę pt. „Pierścień Polikratesa (Der Ring des Polykrates)”, opartą na „Dziejach” Herodota. Wraz z „Nurkiem” i „Rękawiczką” nazwane zostały „balladami zuchwalstwa”, z których wynika morał, że nie trzeba nigdy wyzywać ani bogów, ani ludzi przez przekraczanie rozsądnych granic.