Siakuntala to bohaterka epizodu z I księgi „Mahabharaty” i opartego na nim dramatu największego poety klasycznego Indii, Kalidasy „Pierścień Siakuntali”, arcydzieła teatru indyjskiego z IV-V w.

Jest ona córką mędrca Wiswamitry i nimfy Menake, adoptowana przez pustelnika i ascetę Kanwę. Polując w puszczy, król Duszjanta spotyka Siakuntalę, zakochują się w sobie i łączą ślubem. Król odjedża do stolicy, zostawiając jej pierścień jako rękojmię swej miłości. Pochłonięta myślami o ukochanym, Siakuntala zaniedbuje oddania hołdu ascecie Durwasie, który przepowiada jej, że umiłowany zapomni o niej i że tylko klejnot przywrócić mu może pamięć. Siakuntala podąża do stolicy, pożegnawszy się z lasem, w którym wzrosła (w słynnej z piękności scenie). Król nie poznaje jej, nie pamięta ich spotkania w pustelni. Okazuje się, że Siakuntala zgubiła pierścień wcześniej w czasie kąpieli.

Jej matka, nimfa Menaka, porywa ją do lasu, gdzie przyjdzie na świat jej syn, Bharata. Tymczasem jednak pewien rybak znajduje w brzuchu wyłowionej ryby pierścień i ofiarowuje go królowi. Ten natychmiast odzyskuje pamięć i, trapiony wyrzutami sumienia, udaje się na poszukiwanie ukochanej, znajduje ją i poślubia, a ich syn Bharata, następca tronu, będzie protoplastą wielkiego rodu Bharatów.

Było to jedno z pierwszych dzieł literatury sanskryckiej poznanych w Europie (tł. Ang. 1789), przyjęte entuzjastycznie przez romantyków jako dzieło tajemniczego Wschodu, pełne poezji, erotyzmu, umiłowania natury.